lonely nights-the coffee is gone, the cigar is burning

ειναι στιγμες που αναρωτιεσαι αν μετα απο μια μεγαλη αλλαγη στη ζωη σου μπορεις να συνεχισεις ως ο ιδιος σου εαυτος. χωρις καθολου απωλειες ή μεγαλες μεταβολες.ακεραιος. απροσβλητος. ιδιος. και ομως, αργα ή γρηγορα συνειδητοποιεις πως ειναι αδυνατον! θεωρεις πως εχεις ξεπερασει εναν μεγαλο χωρισμο ακαθεκτη, με ολα τα κομματια της καρδιας σου στη θεση τους, αλλα κανενας αντρας απο εδω και στο εξης δεν μπορει να σε κανει να νιωσεις αυτο τον "ενθουσιασμο",την ανυπομονησια, την τρελα.ισως πληγωθηκες περισσοτερο απο οσο υπολογιζες... πιστευεις πως μπορεις να κανεις μια νεα αρχη, σε νεο σπιτι, σε καποια αλλη δουλεια, και σαν αντιτιμο σου παιρνουν μακρια σου κατι πολυτιμο. υποσχεσαι πως δεν θα ξανακανεις τα ιδια λαθη, κι ομως καταληγεις να πληγωνεις περισσοτερο αυτους που αγαπας. πως να συνεχισεις μετα; που να βρεις δυναμη, πεισμα;

ολο μπλεκω σε δυσκολες καταστασεις, για τις οποιες δεν προβλεπεται λυση! τουλαχιστον οχι μια σχετικα ευκολη και αρεστη. ενας φευγει, ανηκει στο παρελθον, φτιαχνει τη ζωη του απο την αρχη, μαγκια του.που ειναι ομως τα κοτσια και η ειλικρινεια που τοσο υποστηριζε; κρυβεται πισω απο το μικρο του δαχτυλακι.ελπιζω να ειναι χαρουμενος, του αξιζει.μονο προσεχε που εχεις βαλει εκεινα τα εσωρουχα που κρατησες, δεν νομιζω να χαρει πολυ αυτη αν τα βρει... αλλος ερχεται, σου φερεται καλα, ζηταει μια ευκαιρια.εσυ δεν την αρνεισαι απλα.την αφηνεις να αιωρειται και να βασανιζει ευχαριστα τον αλλον φερομενη εγωιστικα...και μετα ειναι εκεινος...παντα εκει. δεν τον περιμενες και ομως εμφανιστηκε και χωθηκε αποφασιστικα στη ζωη σου.οσο περνουσε ο καιρος, τοσο πιο βαθια εμπαινε σε καθε σχισμη του εγω σου. στις σκεψεις, τα ονειρα, τις επιθυμιες, τις ανησυχιες....το πεισμα του σε εκπλησει.δενεσαι ολο και πιο πολυ χωρις καν να το καταλαβεις.ορκιζεσαι στον εαυτο σου πως θα τον κρατησεις κοντα σου, με καθε τιμημα! "κανετε μαγεια μαζι" σου ψιθυριζει, και παρολο που ειναι χιλιομετρα μακρια, κραταει ολη σου την καρδια...

και τωρα; τι καταλαβες; απεδειξες κατι; και αν ναι, σε ποιον; οτι αξιζεις καποιον διπλα σου; οτι μπορεις τελικα να αισθανθεις; οτι δεν εχεις αναγκη να κρεμεσαι απο το παρελθον; ενα δυσκολο παρον ξετυλιγεται μπροστα σου και δεν λες να το δεις! "πρεπει να φτιαξω ενα σχεδιο" επαναλαμβανεις συνεχως. αλλα το φτιαχνεις μονο και μονο για να το παρακους και να το παραβιαζεις. βιαζεσαι.εχεις τη ζωη μπροστα σου να δοκιμασεις. "οχι, το ΤΩΡΑ μετραει", πεισμωνεις. μετανιωνεις για τις επιλογες σου. δεν μενουν πολλα για να κανεις τωρα. κανεις δεν θα σε καταλαβει. ολοι θα σε κρινουν. εκανες και συνεχιζεις να κανεις λαθη...

τον θελω πισω; οχι....με περιμενει αλλη χωρα; οχι...θες να κανεις διαιτα;οχι, οχι πραγματικα...
θες καποιον διπλα σου; οχι, δεν θελω να με ελεγχει ακομα ενας....αλλα τι γινεται οταν σαν αυτη τη στιγμη, νιωθω μονη...
αν δεν ξερεις εσυ τι θες, πως περιμενεις οι αλλοι να στο προσφερουν;
θες να φτιαξουν ολα και αμεσως! με ενα κουνημα του χεριου...μα δεν γινονται ολα οπως στα παραμυθια...

-μην κοιτας ποτε πισω.αν η σταχτο-μπουτα το ειχε κανει, δεν θα γινοταν πριγκιπισα...
-τσου ρε! ετσι και αλλιως δεν μπορω τα πολλα φρου φρου και αρωματα...

Η αλληγορια Της Αμαξας

Όπως κοιτάζω αφηρημένος δεξιά
Με τρομάζει ξαφνικά μια απότομη κίνηση της άμαξας.
Σκύβω έξω και βλέπω ότι έχουμε ανέβει στο πεζοδρόμιο.
Φωνάζω στον αμαξά να προσέχει
Κι αυτός αμέσως ξαναμπαίνει στο δρόμο.
Δεν καταλαβαίνω πως αφαιρέθηκε τόσο πολύ
Και δεν είδε ότι ξέφυγε από την πορεία του.
Φαίνεται πως γέρασε.
Γυρίζω το κεφάλι αριστερά
Να κάνω νόημα στον συνταξιδιώτη μου
Να μην ανησυχεί γιατί είναι όλα εντάξει…
Αλλά δεν τον βλέπω πουθενά!
Ταράζομαι.
Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ ως τώρα.
Δεν έχουμε ξαναχαθεί στο δρόμο.
Από την πρώτη μας συνάντηση, δεν έχουμε χωρίσει λεπτό.
΄Ηταν μια σιωπηρή συμφωνία.
Σταμάταγε ο ένας, σταμάταγε κι ο άλλος.
Βιαζόταν ο ένας, πήγαινε γρηγορότερα κι ο άλλος.
Παίρναμε μαζί τη στροφή, αν ο ένας από τους δύο ήθελε να στρίψει.
Μα τώρα, χάθηκε.
Ξαφνικά, έγινε άφαντος.
Μάταια βγάζω το κεφάλι και κοιτάζω τον δρόμο δεξιά κι αριστερά.
Δεν φαίνεται πουθενά.
Ρωτάω τον αμαξά, κι αυτός ομολογεί πως εδώ και λίγη ώρα τον είχε πάρει ο ύπνος στη θέση του
Μου δικαιολογείται ότι πολλές φορές ο ένας από τους δύο αμαξάδες κοιμάται λιγάκι
Και αφήνει τον άλλον να προσέχει τον δρόμο.
Ήταν φορές που και τα άλογα ακόμα σταματούσαν να πηγαίνουν με τον δικό τους ρυθμό
Και ακολουθούσαν τον ρυθμό των αλόγων της διπλανής άμαξας.
Ήμαστε σαν δύο άτομα που τα οδηγούσε η επιθυμία, σαν δύο πρόσωπα
Με ένα μυαλό, σαν δύο άνθρωποι σε ένα σώμα.
Κι έξαφνα,μοναξιά,σιωπή,αμηχανία….
Να έπαθε κάποιο ατύχημα την ώρα που εγώ, αφηρημένος, δεν κοιτούσα προς το μέρος του;
Μήπως πήραν τα άλογα λάθος δρόμο, αφού και τους δύο αμαξάδες τους πήρε ο ύπνος….
Μπορεί, όμως, και να προχώρησε η δική του άμαξα χωρίς να αντιληφθεί ο αμαξάς του
Την απουσία μας, και να συνέχιζαν τώρα την πορεία τους προπορευόμενοι.
Βγάζω το κεφάλι μου απ’ το παραθυράκι άλλη μια φορά και φωνάζω:
"Εεειιι!!!"
Περιμένω λίγα δευτερόλεπτα και ξαναφωνάζω στον έρημο δρόμο:
"Γειαααααααααααα!!!"
Και ξανά, ακόμα μια φορά:
"Που είσαι;"
Καμία απάντηση.
Θα έπρεπε άραγε να γυρίσω πίσω…
Ή μήπως να μείνω ακίνητος εδώ που είμαι και να τον περιμένω….
Ή να πω, καλύτερα, στον αμαξά να τρέξει για να τον προφτάσουμε;
Πάει πολύς καιρός που δεν μου ήταν πρόβλημα αυτές οι αποφάσεις.
Είχα αποφασίσει, εκεί και τότε, να είμαι δίπλα του και να τον ακολουθώ
Όπου θα μας έβγαζε ο δρόμος.
Τώρα όμως….
Ο φόβος μήπως χάθηκε και η ανησυχία πως μπορεί κάτι να έπαθε όλο και υποχωρούν
Και στη θέση τους εμφανίζεται ένα συναίσθημα διαφορετικό.
Και αν αποφάσισε να μη συνεχίσει μαζί μου;
Μετά από λίγο συνειδητοποιώ πως όσο και να περιμένω, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει.
Πάντως, όχι στο μέρος αυτό.
Οι επιλογές μου είναι να συνεχίσω ή να μείνω εδώ και να πεθάνω.
Να πεθάνω.
Με ερεθίζει αυτή η ιδέα.
Ξεζεύω τα άλογα και ζητάω από τον αμαξά να κατέβει.
Μας κοιτάζω:
Την άμαξα, τον αμαξά, τα άλογα, εμένα τον ίδιο….
Έτσι αισθάνομαι: διχασμένος, χαμένος, συντρίμμια.
Αλλού οι σκέψεις μου, αλλού τα συναισθήματά μου, αλλού το σώμα, αλλού η ψυχή μου.
Και το μυαλό μου, η συνείδηση του εαυτού μου καθηλωμένα εκεί….
Σηκώνω τα μάτια και κοιτάζω τον δρόμο μπροστά.
Από εδώ που βρίσκομαι, το τοπίο μοιάζει βαλτότοπος.
Λίγα μέτρα πιο πέρα, το έδαφος γίνεται έλος.
Εκατοντάδες έλη και λάσπες  όλα δείχνουν πως το μονοπάτι είναι ολισθηρό και επικίνδυνο…
Δεν είναι η βροχή που μούσκεψε το χώμα.
Είναι τα δάκρυα όσων πέρασαν κάποτε από αυτόν τον δρόμο και θρηνούσαν μιαν απώλεια.
Το ίδιο και τα δικά μου, νομίζω…σύντομα θα μουσκέψουν το μονοπάτι….
Έτσι ξεκινάει ο δρόμος των δακρύων.
Έτσι, φέρνοντάς μας σε επαφή με αυτό που πονάει.
Γιατί έτσι μπαίνει κανείς σ΄αυτό το μονοπάτι, με αυτό το βάρος, με αυτό το φορτίο.
Και ακόμη, με την αναπόφευκτη  αν και πάντοτε απατηλή  πεποίθηση, ότι δεν πρόκειται να το αντέξουμε.
Παρόλο που φαίνεται απίστευτο, όλοι νομίζουμε στην αρχή του δρόμου πως είναι αβάσταχτος.
Δεν είναι δικό μας το φταίξιμο, ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο δικό μας το φταίξιμο…
Μας έμαθαν από το σχολείο να πιστεύουμε ότι είμαστε βασικά ανίκανοι
Να αντέξουμε τον πόνο μιας απώλειας.
Ότι κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.
Ότι θα πεθαίναμε αν μας άφηνε αυτός που αγαπάμε, και δεν θα μπορούσαμε να υποφέρουμε
Ούτε για ένα λεπτό τον ακραίο πόνο μιας σημαντικής απώλειας
Γιατί η θλίψη είναι ζοφερή και καταστροφική…
Κι εμείς ζήσαμε όλη μας τη ζωή με βάση αυτές τις σκέψεις…
Ωστόσο, όπως σχεδόν πάντοτε συμβαίνει, οι αντιλήψεις αυτές που διδαχτήκαμε
Κι έγιναν δικές μας πεποιθήσεις, είναι μια συντροφιά επικίνδυνη.
Συχνά λειτουργούν σαν φοβεροί εχθροί και κάνουν πολύ μεγαλύτερο κακό
Από αυτό που υποτίθεται ότι αποτρέπουν.
Στην περίπτωση του πένθους
(σ.σ. λέγοντας "πένθος" δεν εννοώ μόνο τον θάνατο, αλλά
Και τον χωρισμό από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο)
Για παράδειγμα, μας αποπροσανατολίζουν από την πορεία μας
Προς την οριστική απελευθέρωση, από αυτό που δεν υπάρχει πια.
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να μην υποφέρουμε “περισσότερο”
Δεν είναι να αγαπάμε "λιγότερο"
Αλλά να μάθουμε, όταν φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού ή της απώλειας
Να μη μένουμε κολλημένοι σ΄αυτό που δεν υπάρχει πια.
Να χαιρόμαστε τη στιγμή, όσο διαρκεί
Και να προσπαθούμε να την κάνουμε όσο γίνεται καλύτερη.
Να ζούμε ρισκάροντας κάθε λεπτό της ζωής μας.
Τέλος, να μη ζήσουμε αύριο με τη σκέψη στη σημερινή μέρα που ήταν τόσο ωραία
Γιατί αύριο θα έχουμε την υποχρέωση να κάνουμε ότι φέρει το αύριο.
Και θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε κι αυτό εξίσου ωραίο….

Αξαφνα αρχισα να σκεφτομαι οτι λιγο χρησιμευε να διαλυω τις δικες μου αμφιβολιες οταν ο υπολοιπος κοσμος εξακολουθουσε να ζει σε βαθια αγνοια και επεμενε να παραμεινει ετσι.
Αρχισα να εξοργιζομαι. Γιατι να απολαμβανουν μια τετοια κατασταση;
Ισως ειναι καλυτερα να μεινουν ολα οπως τωρα, αδρανη. Να μην γινει καμια αλλαγη. Γιατι οι αλλαγες ειναι επιπονες... 

True

ο Xριστός υποσχέθηκε να απαλλάξει τον κόσμο από το κακό.
ο 'Οντιν υποσχέθηκε να απαλλάξει τον κόσμο από τους παγωμένους γίγαντες...


δεν βλέπω παγωμένους γίγαντες...

My head isn't a healthy place to be at the moment

Ειναι καλυτερα να υποφερεις πολυ απο την πραγματικοτητα παρα να απολαμβανεις την αγνοια ενος μυθικου συμπαντος;

Σε τι μπορει να χρησιμευσει η πληρης συνειδητοποιηση της μοναξιας σου και η υπαρξιακη δεσμευση με τον εαυτο σου;

Δεν ειναι πιο ευκολο να γινω καλο παιδι απο το να ειμαι ο εαυτος μου;

Βροχη

Εξω βρεχει. Εμεις καθομαστε μεσα ! Χρονια πολλα στο Φλοβο που σημερα γινεται 24 . Γερασε και αυτος ... ! Και τωρα ειναι κατσουφιασμενος επειδη το εγραψα ... τωρα λεει εεεεεειιιιιι ..... Γελαει ... αστεια που ειναι η ζωη ... Anyway ... Θελω να πω , μαλλον θελουμε να πουμε πως ο κοσμος ειναι γεματος κομπλεξ ... Βρεχει κoμπλεξ ρε παιδι μου παντου ... Απο την γκομενα που ψαχνει απεγνωσμενα για γκομενο μεχρι το γερο που επιβαλλει στους αλλους να κοψουν το τσιγαρο ( να σημειωθει πως αυτος μια μερα ξυπνησε και μπρααααφ αυτο ηταν παει το τσιγαρο ) Παρολα αυτα υπαρχουν και ωραια τυπακια στο δρομο που σε σταματανε και σε ρωτανε περι φωτογραφιας επειδη σε ειδαν με μια λομο και μια νικον 5000 ( τοσο προ ειμαστε εμεις!) ... Επιπλεον θελουμε να παρακαλεσουμε ολους εσας ( γιατι ειστε και πολλοι ) να γινετε ΟΛΟΙ κοκκαλο τα χριστουγεννα ... ΤΣΙΟ ΤΣΙΟ ΠΑΝΤΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ ! 


με πολυ αγαπη Φου και Φλοβο ( χρονια πολλαααααα )

η τεχνη του να εξισωνεις προς τα κατω - Χορχε Μπουκαι

Ο Γιαννης Κουτσοποδης ηταν ενας ανδρας που εργαζοταν ως ξυλοκοπος.

Μια μερα, ο Γιαννης αγορασε ενα ηλεκτρικο πριονι πιστευοντας οτι θα τον διευκολυνε πολυ στη δουλεια.

Η ιδεα του θα ηταν πολυ επιτυχημενη, αν ειχε προνοησει να μαθει πρωτα να χειριζεται το πριονι - αλλα δεν το εκανε.

Ενα πρωι, ενω δουλευε στο δασος, το ουρλιαχτο ενος λυκου εκανε τον ξυλοκοπο να χασει τη συγκεντρωση του...το ηλεκτρονικο πριονι του γλιστρισε απο τα χερια, και ο Γιαννης τραυματιστηκε σοβαρα στα δυο του ποδια.

Τιποτα δεν μπορεσαν να κανουν οι γιατροι για να το σωσουν, και ετσι ο Γιαννης Κουτσοποδης -σαν θυμα της προφητικης μοιρας που εφερε το ονομα του-, εμεινε ακρωτηριασμενος πανω σε μια αναπηρικη πολυθρονα για το υπολοιπο της ζωης του. 

Ο Γιαννης επεσε σε καταθλιψη για πολλους μηνες εξαιτιας του ατυχηματος. Μετα απο ενα χρονο, φανηκε οτι λιγο λιγο αρχιζε να καλυτερευει.

Ωστοσο, κατι συνωμοτησε εναντια στην ψυχικη του αναρρωση και ξαφνικα ξαναπεσε στη βαθια και απυθμενη καταθλιψη.

Οι γιατροι τον εστειλαν στον ψυχιατρο.

Ο ψυχιατρος ηταν ευχαριστος και ηρεμος. Ο Γιαννης ενιωσε αμεσως εμπιστοσυνη και του διηγηθηκε εν συντομια τα γεγονοτα που τον ειχαν οδηγησει σε αυτη την ψυχολογικη κατασταση.

Ο ψυχιατρος του ειπε πως καταλαβαινε την καταθλιψη του. Η απωλεια των ποδιων ηταν, πραγματι, μια αιτια που δικαιολογουσε την αγωνια του.

"δεν ειναι αυτο, γιατρε" ειπε ο Γιαννης. "Η καταθλιψη μου δεν εχει να κανει με την απωλεια των ποδιων μου. Δεν ειναι η αναπηρια που με ενοχλει πιο πολυ. Αυτο που με ποναει περισσοτερο ειναι η αλλαγη στη σχεση μου με τους φιλους μου.

Ο ψυχιατρος εμεινε να τον κοιταζει περιμενοντας εξηγησεις.

Πριν το ατυχημα, οι φιλοι μου ερχονταν καθε Παρασκευη να με βρουν για να παμε για χορο. Μια-δυο φορες τη βδομαδα μαζευομασταν για να βουτηξουμε στο ποταμι και να παραβγουμε στο κολυμπι. Μεχρι λιγες μερες πριν το ατυχημα, πηγαιναμε τις Κυριακες για τρεξιμο διπλα στη θαλασσα. Ωστοσο, φαινεται πως εξαιτιας αυτου, οχι μονο εχασα τα ποδια μου, αλλα και οι φιλοι μου εχασαν την ορεξη τους να μοιραζονται πραγματα μαζι μου. Κανενας τους δεν με εχει ξανακαλεσει απο τοτε, πουθενα.

Ο ψυχιατρος του χαμογελασε και αποφασισε να του μιλησει ανοιχτα για την περιπτωση του.Ετσι εξηγησε στον Γιαννη οτι οι φιλοι του δεν τον απεφευγαν επειδη δεν τον αγαπουσαν ή επιδη τον απερριπταν. Το ατυχημα αλλαξε την πραγματικοτητα, δεν ηταν πλεον ο ιδανικος συντροφος για οσα μοιραζονταν πριν.

"Μα γιατρε, εγω ξερω οτι μπορω να κολυμπησω, να τρεξω ακομα και να χορεψω. Ευτυχως, εχω μαθει να χειριζομαι αριστα την αναπηρικη μου καρεκλα και τιποτα απο αυτα δεν μου ειναι εμποδιο."

Ο γιατρος συνεχισε πως, οπωσδηποτε δεν ειχε τιποτα εναντιον στο να συνεχισει να κανει τα ιδια πραγματα.Αντιθετως, ηταν πολυ σημαντικο να μην τα παρατησει. Απλως, ηταν δυσκολο να συνεχισει να προσπαθει να τα μοιραστει με τους παλιους του φιλους. 

Ο ψυχιατρος εξηγησε στον Γιαννη οτι στην πραγματικοτητα, μπορουσε να κολυμπησει, αλλα θα επρεπε να συναγωνιστει αυτους που ειχαν την ιδια δυσκολια με τον ιδιο...Οτι μπορουσε να παει για χορο, αλλα σε καποια λεσχη με αλλους που επισης δεν ειχαν ποδια... Μπορουσε να προπονειται διπλα στη θαλασσα, αλλα θα επρεπε να μαθει να το κανει με αλλους αναπηρους.

Ο Γιαννης επρεπε να καταλαβει οτι οι φιλοι του δεν θα ηταν πια μαζι του οπως πριν, γιατι τωρα οι συνθηκες μεταξυ τους ηταν πολυ διαφορετικες...Δεν ηταν πια ομοιοι.

Για να μπορεσει να κανει αυτα που επιθυμουσε, θα ηταν καλυτερα να συνηθισει να τα κανει με τους ομοιους του. Θα επρεπε, λοιπον, να αφιερωθει στο να δημιουργησει νεες σχεσεις με ανθρωπους σαν κι αυτον.

Ο Γιαννης ενιωσε σαν να τραβηστηκε ενα πεπλο μεσα στο μυαλο του, και αυτη η αισθηση τον γαληνεψε.

Φευγοντας, λοιπον, απο το ιατρειο, επαναλαμβανε συνεχως "νεες σχεσεις με ανθρωπους σαν κι εμενα" για να μην το ξεχασει. Και τοτε, ο Γιαννης Κουτσοποδης γυρισε σπιτι του

Εβαλε μπρος το ηλεκτρικο πριονι...

Σχεδιαζε να κοψει τα ποδια ολων των φιλων του, και ετσι να "δημιουργησει" καποιους σαν κι αυτον...