Ο μυθος του βοσκου Γυγη

Ένας βοσκός του βασιλιά της Λυδίας ονόματι Γύγης βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι μετά από δύο καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα. Την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντά του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ’ τα πόδια του. Κατέβηκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, είδε ένα μεγάλο χάλκινο κούφιο άλογο. Από κάποια ανοίγματα στα πλευρά του κοίταξε μέσα του και διαπίστωσε ότι εκεί ήταν ξαπλωμένος ένας νεκρός με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες. Και το σημαντικότερο, φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δακτυλίδι. Ο Γύγης το πήρε και ανέβηκε πάλι στην επιφάνεια. Κάποια μέρα διαπίστωσε ότι το πολύτιμο εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτωνας) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά. Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει οτιδήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα. Και πραγματικά έτσι έγινε. Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια 

θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρά - συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση -τη δόξα και τον πλούτο.

(Μηπως σας θυμιζει κατι ; ) 

Ολα συμβαινουν για να μας μπερδευουν

Ενας θεωρητικα ψηλος στοχος μπορει να αποτελεσει κινητρο για την απογειωση, οπως επισης μπορει να χρησιμευσει ως δικαιολογια για οσους σερνονται.

Και αυτο τι σημαινει; Πως δεν πρεπει να εχουμε μεγαλους σκοπους; 

Πολλοι υποστηριζουν πως θετουν υψηλους στοχους, πρακτικα απιαστους, πιστευοντας πως εχουν αρκετες δυναμεις για κατι λιγοτερο, με το οποιο και συμβιβαζονται. Γιατι σπανια ο ανθρωπος εχει το σθενος και το πεισμα να αρπαξει αυτο που ονειρευεται. Συχνα τα παραταει λιγο πριν το τελος, ειτε επειδη κουραστηκε ειτε επειδη εχασε το νοημα στην πορεια...

Ξερετε, το κλασικο: " Προσπαθησε να φτασεις στο φεγγαρι και αν δεν τα καταφερεις τουλαχιστον θα πεσεις αναμεσα στα αστερια"

Δεν καταλαβα ομως! Γιατι να συμβιβαζομαστε με κατι λιγοτερο, κατωτερο; Γιατι να μην θελουμε το καλυτερο για τον εαυτο μας; Ολοι νομιζω κρυβουμε λιγο απο αυτον τον εγωισμο μεσα μας.

Και δεν δεχομαι ουτε το: "Μεχρι τωρα τα καταφερνα παντα καλα, δεν δικαιουμαι κ εγω ενα  στραβοπατημα;" Εμ, δεν θα ειναι μονο ενα...

Αλλα ολοι ανθρωποι ειμαστε, εχουμε και ορια!

Ταυτοχρονα ομως, αν δεν εξωθησουμε τον κακομαθημενο εαυτουλη μας σε αυτα τα ορια, πως θα τα μαθουμε; Ισως, σε καποιες περιπτωσεις να ειναι καλο να ξεφυγουμε. Να χαθουμε λιγο, να ζητησουμε βοηθεια. Χαρακτηριζομαστε απο αδυναμια, δεν ειναι κακο να το παραδεχτουμε. Εδω κοτζαμ δωδεκαθεο, ανακατευοταν με τους απλους ανθρωπους μονο και μονο για να δωσουν νοημα στην αιωνιοτητα τους! Μαριονετες μας καταντησαν και εμεις βολευτηκαμε με τα σκηνακια μας...

Οποιος εχει τα κοτσια να αποδεσμευτει απο αυτα τα σκηνια και τα καταφερει, τοτε ειναι ο επαναστατης.

Οποιος συνεχισει να κουναει χερια-ποδια ρυθμικα, ειναι το θυμα της μαζας!

Enough πια!

Θελω να στραβοπατησω.Θελω να φαω τα μουτρα μου.

Ναι ρε μανα, ασε με να κανω κανενα λαθος.Δικα μου θα ειναι, οπως και δικη μου η ζωη. Εσυ ειχες τις ευκαιριες σου.

Πως θα βρω τον τροπο να ξαναπατησω στα ποδια μου, αυτο ειναι αλλο! Τοτε σε παρακαλω να με περιμενεις με την κουτα τα χαρτομαντηλα και το κλασικο επικριτικο βλεμα σου.

Ασε που ακομα ειμαι πολυ μικρη για να καιω το μυαλουδακι μου καθε φορα που ειναι να δοκιμασω κατι καινουριο. Να σκεφτομαι τι συνεπειες θα εχει σε μενα, στους φιλους μου, στην οικογενεια μου, στους καθηγητες μου, στα μαλλια μου, στον φωνακλα γειτονα, τον περιπτερα της γειτονιας και στο κουταβι της θειας μου! Ειμαι ακομα μικρη για να νιωθω καθε φορα τοσο μπερδεμενη, ανικανοποιητη, στενοχωρημενη, ευαλωτη, ασχετη, αγχωμενη, ασημαντη, χαμενη.Σχετικα μικρη, αλλα και παλι! 

Σκυλισια Ζωη

Λενε πως το σκυλι που γαβγιζει παρα πολυ ειναι αυτο με την λιγοτερη αθτοπεποιθηση , γεματο ανασφαλιες ...

Ισως αυτο να συμβαινει και στους ανθρωπους; Ολοι αυτοι που μας εντυπωσιαζουν με το λεγειν τους , την αυτοπεποιθηση τους , την ακαταπαυστη ομολια , το γεγονος οτι θελουν η τελευταια κουβεντα να βγαινει ΠΑΝΤΑ απο το δικο τους στωμα ... ισως ,τελικα,  ειναι αυτοι που προσπαθουν να κρυψουν απο τον κοσμο τα ελλαττωματα τους , ατομα ανασφαλη και με φοβιες...Ισως ;

Οχι ισως , σιγουρα 

Στην επιθυμια τους για ασφαλεια οι ανθρωποι αγαπανε την εξαρτηση τους

Τι γινεται ομως οταν παυει να σου προσφερει ασφαλεια? Η' ακομα χειροτερα οταν συνειδητοποιεις πως αδυνατει να σου την προσφερει εξ αρχης? 

Ολοι αναζηταμε καποια σιγουρια.Το μικρο παιδι στην αγκαλια της μητερας του, το κοριτσοπουλο στην αγκαλια του τριτου γκομενου για αυτο το μηνα, ο ανισορροπος νεος στα ντρογκια, ο αποτυχημενος στα ξυδια κ.ο.κ...

Δυστυχως οι περισσοτερες απο αυτες τις διεξοδους ειναι πλαστες...Ενας ψευτικος "τοιχος", ο οποιος με την πρωτη αποπειρα σου να στηριχτεις πανω του, καταρρει!

Αναζητουμε τοσο απεγνωσμενα ενα καταφυγιο και ειμαστε διατεθημενοι να "λατρεψουμε" αυτον που θα μας το προσφερει... Γιατι απλα ειμαστε αδυναμοι και αφελεις να το αναζητησουμε στον ιδιο μας τον εαυτο. Δεν μας κατηγορω παντως, η χειροτερη προδοσια αυτη θα ηταν. Οποτε καλυτερα να σε απογοητευσει καποιος τριτος, παρα εσυ κ ο ιδιος σου εαυτος.

Ειμαι προθυμη να τα δωσω ολα και το ξερεις. Χωρις ανταλλαγμα... Θελω ομως μοναχα να ειμαι σιγουρη.Σιγουρη οτι μπορω να σου εχω εμπιστοσυνη [οση γινεται, γιατι πλακα πλακα εχουμε γεμισει ραγισμενους καθρεφτες...]. Εμπιστοσυνη οτι θα ειμαστε αληθινοι. Τα ψεμματα παντα καταρρεουν, αργα ή γρηγορα... Μου ειναι δυσκολο να αφεθω, γι' αυτο σε παρακαλω δωσε μου αυτη τη σιγουρια. Τη σταθεροτητα, την ισορροπια...

Οδηγεισαι στο να αγαπησεις την εξαρτηση σου...Τι κανεις ομως οταν εκεινη τελειωσει? Οταν χαθει...

Ψαχνεις για κατι καινουριο και κατα πασα πιθανοτητα πιο σκληρο, πιο δυνατο, πιο επικινδυνο. Τελικα ομως, μονο ασφαλεια δεν θα σου δωσει. Απλα καταστρεφεσαι και το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να καθισεις και να παρακολουθεις...

Μια η αλλη ειναι, σκατα και παλι σκατα!

Ειναι απιστευτο το πως καποιοι ανθρωποι παντα σκεφτονται πρωτα τους αλλους και τον εαυτο τους τελευταιο, ενω οταν προκειται για το ποιος φταιει, ο εαυτος τους ερχεται παντα πρωτος στη λιστα...

Αλλα μετα θα μου πειτε, υπαρχουν ακομα τετοιοι ανθρωποι...?

Σκεψου οτι...

Αν αγανακτεις με το πατημα των σταφυλιων, η αγανακτηση σου σταζει δηλητηριο στο κρασι.

Πουτανες αισθησεις

Καποιος πιστευει απο αναγκη, απο αδυναμια. Ετσι δημιουργηθηκαν και οι αισθησεις ανα τον κοσμο. Τελευταια ομως εχουν ξεπηδησει καποια "μυαλα" που τεινουν να αμφισβητουν τα παντα. Δεν δεχονται κανενα Θεο, ή εστω θεοτητα. Καμια υπερτατη δυναμη. Γιατι χρειαζονται αποδειξεις. Ισχυριζονται πως γι' αυτο εχουν τις αισθησεις τους. Μονο οταν δουν, ακουσουν, αγγιξουν κατι μπορουν να βεβαιωθουν για την υπαρξη του.

Εχεις ανθρωπους γυρω σου. Τους βλεπεις, τους ακους, τους αγγιζεις. Επαγωγικα, πιστευεις σε αυτους. Στηριζεις τις ελπιδες, τις δυναμεις και τα ονειρα σου σε αυτους. Θεωρεις πως υπαρχεις μεσα απο αυτους, οτι χωρις αυτους δεν στεκεις ορθιος, οπως εδω και χιλιαδες χρονια επικαλουνται οι πιστοι καθε θρησκειας. Τους επικαλεισαι για βοηθεια, και αποζητας την προσοχη σου με δωροδοκιες, με "θυσιες". Τους ανυψωνεις, τους τιμας, τους αγαπας. Και οταν τους χρειαστεις, δεν ειναι πουθενα! Δεν απαντουν στις "προσευχες" σου, στο καλεσμα σου.

Ολοι μπορουν να σε προδωσουν.

Και τι καταλαβες που πιστευεις περισσοτερο στους ανθρωπους παρα σε καποιον Θεο?
Η ιδια απατη ειναι και οι δυο...