Ανασες βροχης

Ο καιρος ειναι αποπνικτικος. Κι ομως οι λιγες αυτες σταγονες βροχης χρειαζονται. Να ανοιξουν οι ουρανοι,να καθαρισουν οι δρομοι, να ξεδιαλυνουν οι σκεψεις μου. 

Νιωθω ενα κομπο στο λαιμο. Το παρελθον με κυνηγαει,δυσκολευομαι να ανασανω. Δεν τρεχω μονο,ουτε κρυβομαι. Παλεψα. Τωρα χρειαζομαι ηρεμια. 

Δεν με ακους; Δεν νιωθεις τις κοφτες ανασες; Με πνιγεις. Σταματα το.

Words

Όλοι κάποια στιγμή πρέπει να παλέψουμε. Να αντιμετωπίσουμε προβλήματα και καταστάσεις, να ξεκαθαρίσουμε συναισθήματα και σκέψεις. Να γκρεμίσουμε όνειρα, ή απλώς να συνειδητοποιήσουμε καταστάσεις.

Εγώ από ότι φαίνεται, εξακολουθώ να επιλέγω να κρύβομαι...

Δεν με αναγνωρίζω πια. Δεν ξέρω αν αυτά εναι﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ν ξλερίναι λόγια που θα ήθελαν να ακούσουν οι γονείς μου για να νιώσουν ότι ξαναβρήκαν την κόρη τους, ή οι ανθρωποι που πλήγωσα για να με συγχωρέσουν, ή αν όντως τα εννοώ...

Φτάνεις σε ένα σημείο, όπου έχεις απογοητεύσει τους πάντες γύρω σου και ταυτόχρονα όλοι σε προδίδουν.

Ένας ένας, σιγά σιγά, ο καθένας με τον τρόπο του. Αναρωτιέμαι πότε φτάνεις στα όρια. Πότε έρχεται η στιγμή που παραδέχεσαι ότι έχεις απογοητεύσει τον ίδιο σου τον εαυτό.

Δεν με αναγνωρίζω πια...

Και από ότι φαίνεται, αυτό δεν είναι καλό...΄﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽

The Siren

When the moon shapes a complete circle,

search me in the darkness of the seaside,

whisper my name looking at the bight stars for guidance.

Then, like Afrodite, I will rise from the surface of the deep sea...

The decision is all yours,

laying on your hands

If you don't want me back,

I will hug you, with hands wet from tears and I will disappear

forever...

But if you do want me back,

I will seduce you and make you drawn in the lonely waters of the sea...

Just to take my revenge for killing me that day

Just to hear your desperate voice screaming my name for forgiveness

Just because it's my nature...

Fox

Όνειρο

Μια από κείνες τις αιώνιες νύχτες που αλώνιζα σε σοκάκια αδιάβατα, κάτι παράξενο συνέβη:

Με μισοτελειωμένο τσιγάρο στο χέρι, σαν το Χάρο τριγυρνούσα στις ερημιές.
Τότε, σε μια γωνία αντίκρισα μάτια λαβωμένα, γεμάτα αίματα να με εκλιπαρούν να τα βοηθήσω.
Ένα μικρο παιδί κειτόταν στην άκρια του δρόμου, βρόμικο και παρατημένο

Κάποιος, φαίνεται, που δε θα το θελε το έδειρε μέχρι θανάτου και το πέταξε εκεί για να μην πεθάνει στα χέρια του, να μην λεκιασει την ηθική του με το αίμα του μικρού!

Πήγα κοντά,

"Μικρούλη ανθρωπάκο, πες μου τι σου συνέβη;"

κι εκείνο πνιγμένο στο αίμα του, αποκρίθηκε

"Εκείνη που με γέννησε, με παράτησε εδώ μονάχο` και άφησε κάμποσους να με χτυπήσουν, κι εκείνη δε σάλεψε, μονάχα λίγο δάκρυσε..."

"Πως σε φωνάζουν μικρούλη;"

Ατάραχη απ' έξω,
κεραυνοβολημένη από μέσα, τον ρώτησα.

"Όνειρο με λένε κυρά..."

 ~

"Όνειρο...εμπρός λοιπόν, πάμε να βρούμε τη δειλή μητέρα σου."


-----------------------------------------------------------------------------


Γραμμένο νύχτες σκοτεινές, για ν' απαλύνει σκέψεις σκοτεινές τ' Όνειρο...

Αφιερωμένο σ' όλα τα παιδιά που θάβω καθημερινά...
(εγώ, και τόσοι άλλοι)

R.I.P. μέχρι να σας βρει κάποιος Χάρος και να σας επιστρέψει...



Fox

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ για το τι πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες του 5ου αι. για τους δικούς τους προγόνους; 

Άραγε θεωρούσαν την πολιτεία τους πρότυπο υγιούς κοινωνίας ή πίστευαν πως οι πρόγονοι τους ζούσαν δικαιότερα; 

Μερικές φορές θα ήθελα να γινόμουν Χρόνος,

τότε θα γνώριζα,

θα ήμουν εκεί σε όλα και για πάντα...

fox

Διαμαρτυρίες

Γιατί κατ' ανάγκην εκείνο που έπεται να μοιάζει σ' εκείνο που προηγείται και όχι αντιστρόφως; 

 

Κανόνες και νόμοι ανυπόστατοι στυλώνουν τον κόσμο μας...

Κανείς όμως δεν τους ξεπερνά αυτούς, κανείς δεν κοιτά περ' απ' αυτούς...

Κι αν κάποιος το τόλμησε θα 'ταν μάλλον παράφρων...

Σ' ετούτο τον κόσμο, που η αχαλίνωτη φαντασία, πέρα από κάθε φραγμό σημαίνει τρέλα,

τολμούμε να μιλούμε για ελευθερία,

και όσους ελευθέρους τω πνεύματι, τους κλειδαμπαρώνουμε σε φυλακές και φρενοκομεία.

fox

Μαθημα Λογοτεχνιας

Ολοι μας καποια στιγμη εχουμε χαθει στις σελιδες καποιου βιβλιου,ειτε αυτο ηταν ενα μυθιστορημα, ενα ιστορικο παραθεμα ή ενα απο τα κειμενα στη μαθημα της λογοτεχνιας. Επομενως, ολοι μας εχουμε ερθει σε επαφη με πολλους διαφορετικους χαρακτηρες και προσωπικοτητες. Περα απο τα ατομα που επιλεγουμε ή τυχαια γνωριζουμε στην καθημερινη μας ζωη, στην πραγματικοτητα, υπαρχουν και εκεινα τα προσωπα που μας περιμενουν κρυμμενα στις σελιδες ενος βιβλιου. Να τα αγαπησουμε, να τα μισησουμε, να τα φθονησουμε, να γελασουμε μαζι με τις ατυχιες τους.  Αντιστοιχα, στη ζωη μας εμφανιζονται προσωπα που συμπαθουμε, που ζηλευουμε, που προσπαθουμε να αποφυγουμε.

Για να δουμε αν θα μπορεσω να κανω διακριτη και στα δικα σας ματια αυτη την...αντιστοιχια.

Υπαρχουν χαρακτηρες, οι "κακοι" του παραμυθιου, που στο τελος τιμωρουνται και...ζησαμε εμεις καλα και αυτοι καλυτερα.
Υπαρχουν οι κεντρικοι ηρωες, μια πριγκιπισα, ενα μικρο αγορι, ενα παπακι, ενας μαγος κλπ που αγωνιζονται για κατι και τελικα...ζησαμε εμεις καλα και αυτοι καλυτερα.
Υπαρχουν τα δευτερευοντα προσωπα, χωρις τα οποια η ιστορια θα ηταν ελλειπης και η πλοκη θα "εμπαζε" απο παντου.

Ετσι, υπαρχουν και εκεινα τα προσωπα στη ζωη μας που προσπαθουν να μας βλαψουν ή να μας παρασειρουν, εμεις που παντα πασχιζουμε για κατι, θεωρητικα τουλαχιστον, και ολοι οι υπολοιποι που βρισκονται στο πλαι μας.

Ωραια μεχρι εδω; Για να συνεχισω.

Γιατι ομως αλλες φορες οι ιστοριες αποτυπωνονται σε εκατονταδες σελιδες, ακομα και σε τομους και για αλλες αρκουν μονο 2 ή 3. Ποιος θα αποφασισει αν αξιζει η ιστορια του ενα μυθιστορημα, μια στηλη σε μια εφημεριδα ή ενα απλο, συντομο διηγημα;

Με παρακολουθειτε; Ωραια.

Ποσες φορες εχει τελειωσει μια ιστορια ή ακομα και ενα ολοκληρο βιβλιο και δεν εχει δοθει ενα οριστικο τελος; ή τουλαχιστον εσεις δεν βλεπετε ενα αξιοπρεπες κλεισιμο; Ποσες φορες εχετε ταυτιστει με καποιον απο τους ηρωες ή ευχεστε να ηταν πραγματικος και να υπηρχε στον κοσμο σας; Ποσες φορες, ομως, δεν νιωσατε οτι οι σελιδες δεν ειναι αρκετες. Ποσες φορες δεν νιωσατε οτι καποιος εφηγε αποτομα απο τη ζωη σας, χωρις λογο και αιτια. Χωρις καμια προειδοποιηση...Ποσες φορες προδοθηκατε απο καποιον που πιστευατε οτι γνωριζατε καλα; Ποσες φορες εχετε ερθει αντιμετωποι με ευχαριστες, αλλα και ευχαριστες εκπληξεις;

Ισως αυτο που θελω να πω ειναι πως ενα βιβλιο μπορει να διαβαστει με πολλους τροπους. Ενας ηρωας μπορει να ερμηνευτει με αλλους τοσους. Πως γινεται να αναζητουμε τη σιγουρια, οταν δεν γνωριζουμε ουτε εμεις οι ιδιοι τους εαυτους μας;

Δυστυχως ή ευτυχως, ο ανθρωπος δεν ειναι επιπεδος. Εχει πολλες αναγνωσεις.

Εσυ τι πιστευεις; Σε ποσες σελιδες θα χωρουσε η ζωη σου; Το Εγω σου;