Hοuston εχω προβλημα

Για αλλη μια φορα απεδειξα ποσο αδυναμη ειμαι. Το μονο γιατι που μπορω να δωσω ειναι η "δυναμη της συνηθειας". Η μουσικη στο αυτοκινητο,τα πειραγματα μας,η ζεστασια σου, τα χαδια στο χερι. Ενα μεγαλο κομματι του εαυτου μου δεν μπορει και δεν θελει να αντιστεκεται αλλο. Θελω να κανω αυτο το λαθος και να επιστρεψω σε αυτες μας τις συνηθειες. Ταυτοχρονα,ομως, ετσι οπως κοιταζω γυρω μου και θυμαμαι το προσωπο σου,ετσι συχνα θυμαμαι τον πονο που ενιωσα. 

Μια φιλη ειχε πει πως ο χωρισμος ειναι σαν μια αρρωστια. Μπορει να ειναι γρηγορος,κοφτος και απελευθερωτικος,οπως η ανακοπη. Μπορει,ομως, να ειναι και ψυχοφθορος και επιπονος, οπως ο καρκινος. Και στις δυο περιπτωσεις μπαινει μια τελεια. Παρα το απροσδοκητο τελος μας,εγω ενιωθα πως παλευα με ενα δικο μου καρκινο, μια ψευδαισθηση πονου και συνεχωμενου λαβωματος. Εγινε μια φορα η διαγνωση και ηταν αρκετο. Ησουν σκαρτος στη συμπεριφορα σου και μενοντας διπλα σου,ημουν προορισμενη να βιωνω την προδοσια σου. 

Σημερα ημουν πολυ κοντα στο να υποκυψω και για αλλη μια φορα να παρακουσω την απελπισμενη φωνουλα μεσα μου. Τωρα,πισω στο κρεβατι που περνουσα τις νυχτες μου μισωντας εσενα και τον εαυτο μου που σε αγαπησε, μπορω να ανασανω. 

Δεν υπαρχει γυρισμος... Ο ασθενης πεθανε και απελευθερωθηκε απο το βασανο του. 

Αν λαβει κανεις υποψη του πως καθε κυτταρο του σωματος μας νεκρωνει και αντικατασταται καθε εφτα χρονια,τοτε αναμφιβολα βρισκομαι εδω με τη ζωη καποιου αλλου. Νιωθω αβολα, σαν να ελαβα ενα δωρο που δεν προοριζοταν για μενα. Νεους φιλους, νεες ασχολιες, προσοχη... Δεν μπορω ομως να αγνοησω αυτη την αισθηση. Ειμαι σαν ξενη μεσα στο σωμα μου, σαν επισκεπτης στα δικα μου ονειρα...

Ανασες βροχης

Ο καιρος ειναι αποπνικτικος. Κι ομως οι λιγες αυτες σταγονες βροχης χρειαζονται. Να ανοιξουν οι ουρανοι,να καθαρισουν οι δρομοι, να ξεδιαλυνουν οι σκεψεις μου. 

Νιωθω ενα κομπο στο λαιμο. Το παρελθον με κυνηγαει,δυσκολευομαι να ανασανω. Δεν τρεχω μονο,ουτε κρυβομαι. Παλεψα. Τωρα χρειαζομαι ηρεμια. 

Δεν με ακους; Δεν νιωθεις τις κοφτες ανασες; Με πνιγεις. Σταματα το.

Words

Όλοι κάποια στιγμή πρέπει να παλέψουμε. Να αντιμετωπίσουμε προβλήματα και καταστάσεις, να ξεκαθαρίσουμε συναισθήματα και σκέψεις. Να γκρεμίσουμε όνειρα, ή απλώς να συνειδητοποιήσουμε καταστάσεις.

Εγώ από ότι φαίνεται, εξακολουθώ να επιλέγω να κρύβομαι...

Δεν με αναγνωρίζω πια. Δεν ξέρω αν αυτά εναι﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ν ξλερίναι λόγια που θα ήθελαν να ακούσουν οι γονείς μου για να νιώσουν ότι ξαναβρήκαν την κόρη τους, ή οι ανθρωποι που πλήγωσα για να με συγχωρέσουν, ή αν όντως τα εννοώ...

Φτάνεις σε ένα σημείο, όπου έχεις απογοητεύσει τους πάντες γύρω σου και ταυτόχρονα όλοι σε προδίδουν.

Ένας ένας, σιγά σιγά, ο καθένας με τον τρόπο του. Αναρωτιέμαι πότε φτάνεις στα όρια. Πότε έρχεται η στιγμή που παραδέχεσαι ότι έχεις απογοητεύσει τον ίδιο σου τον εαυτό.

Δεν με αναγνωρίζω πια...

Και από ότι φαίνεται, αυτό δεν είναι καλό...΄﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽

The Siren

When the moon shapes a complete circle,

search me in the darkness of the seaside,

whisper my name looking at the bight stars for guidance.

Then, like Afrodite, I will rise from the surface of the deep sea...

The decision is all yours,

laying on your hands

If you don't want me back,

I will hug you, with hands wet from tears and I will disappear

forever...

But if you do want me back,

I will seduce you and make you drawn in the lonely waters of the sea...

Just to take my revenge for killing me that day

Just to hear your desperate voice screaming my name for forgiveness

Just because it's my nature...

Fox

Όνειρο

Μια από κείνες τις αιώνιες νύχτες που αλώνιζα σε σοκάκια αδιάβατα, κάτι παράξενο συνέβη:

Με μισοτελειωμένο τσιγάρο στο χέρι, σαν το Χάρο τριγυρνούσα στις ερημιές.
Τότε, σε μια γωνία αντίκρισα μάτια λαβωμένα, γεμάτα αίματα να με εκλιπαρούν να τα βοηθήσω.
Ένα μικρο παιδί κειτόταν στην άκρια του δρόμου, βρόμικο και παρατημένο

Κάποιος, φαίνεται, που δε θα το θελε το έδειρε μέχρι θανάτου και το πέταξε εκεί για να μην πεθάνει στα χέρια του, να μην λεκιασει την ηθική του με το αίμα του μικρού!

Πήγα κοντά,

"Μικρούλη ανθρωπάκο, πες μου τι σου συνέβη;"

κι εκείνο πνιγμένο στο αίμα του, αποκρίθηκε

"Εκείνη που με γέννησε, με παράτησε εδώ μονάχο` και άφησε κάμποσους να με χτυπήσουν, κι εκείνη δε σάλεψε, μονάχα λίγο δάκρυσε..."

"Πως σε φωνάζουν μικρούλη;"

Ατάραχη απ' έξω,
κεραυνοβολημένη από μέσα, τον ρώτησα.

"Όνειρο με λένε κυρά..."

 ~

"Όνειρο...εμπρός λοιπόν, πάμε να βρούμε τη δειλή μητέρα σου."


-----------------------------------------------------------------------------


Γραμμένο νύχτες σκοτεινές, για ν' απαλύνει σκέψεις σκοτεινές τ' Όνειρο...

Αφιερωμένο σ' όλα τα παιδιά που θάβω καθημερινά...
(εγώ, και τόσοι άλλοι)

R.I.P. μέχρι να σας βρει κάποιος Χάρος και να σας επιστρέψει...



Fox

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ για το τι πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες του 5ου αι. για τους δικούς τους προγόνους; 

Άραγε θεωρούσαν την πολιτεία τους πρότυπο υγιούς κοινωνίας ή πίστευαν πως οι πρόγονοι τους ζούσαν δικαιότερα; 

Μερικές φορές θα ήθελα να γινόμουν Χρόνος,

τότε θα γνώριζα,

θα ήμουν εκεί σε όλα και για πάντα...

fox